Moving day...

Ήρθε λοιπόν η μέρα της μεγάλης αλλαγής!!!

Σας το είχα πει ότι μιας και άρχισα να κάνω κούρα στα πνευμονάκια μου, θα τους άλλαζα και τον αέρα τους και όλα τα παρεκλινόμενα που με χαλάγανε ή δεν με κάνανε να αισθάνομαι καλά.
Μετακομίζω σήμερα όχι γιατί χωρίζω (παραμάσχαλα και το μισό πορτοκάλι θα΄ναι), αλλά γιατί αλλάζω και ρισκάρω καινούργια πράγματα.
Μόλις συνδέσω τον υπολογιστή και θα είμαι καθ'όλα έτοιμη, θα σας γράψω τις λεπτομέρειες της μεγάλης αλλαγής και του ρίσκου του φοβερού.
Ευχηθείτε μου να αντέξει η μέση μου, τα νεύρα μου και η άρρωστη τελειομανία μου.
Η Σοφούλα η Βόσσου (που είναι και συνονόματη με τη κοράκλα μου) τα λέει όλα αυτά που θέλω να σας πω και να σας τραγουδήσω.

Καλή εβδομάδα σε όλους και καλά κουράγια να έχουμε.

Υ.Γ. Sorry για πολυήμερη απουσία μου - καταλαβαίνετε όμως έτσι;

ΚΑΙ Η ΓΥΝΗ ΝΑ... ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙ

Ελεύθερη να ήμουνα μονάχη, επειδή το διάλεξα εγώ και όχι κάποιοι άλλοι.

Θα τραγουδούσα ίσως γλυκές μελωδίες, θα γέλαγα στους φάλτσους ήχους, θα έκλαιγα πάλι, θα ήξερα πως κανένας δεν είναι εκεί για μένα.

Γυναίκα μονάχη...

Σαν χελιδόνι που ξέμεινε το φθινόπωρο, θα έγραφα ποιήματα.

Δυνατή μόνο να ήμουνα, μονάχη θα τα έβγαζα πέρα παλεύοντας με το χτες.

Θα ξέχναγα το παράπονο, θα έβρισκα το δικό μου μονοπάτι, θα μπορούσα να γιατρέψω τη καρδιά μου.

Γυναίκα μονάχη...

Μετρώ τον κόσμο και είναι ατελείωτος, κοιτώ τη γη και μου μοιάζει απέραντη.

Ψάχνω τα πρόσωπα, μα οι μάσκες με εμποδίζουν.

Γυναίκα μονάχη...

Προσπαθώ να ακούσω τον ήχο της κιθάρας, αλλά οι ρυπές των όπλων καλύπτουν κάθε νότα.

Ρωτώ να μάθω και μου λένε «όπως μπορείς».

Κλείνω τη πόρτα και τότε με βρίζουν.

Γυναίκα μονάχη...

Καλημέρα λέω κάθε πρωί στο γκρίζο ουρανό, μαζεύω τις θύμισες και γεμίζω το σπίτι.

Τις βάζω λουλούδια στο βάζο και μαραίνονται, είναι λίγες δυστυχώς οι στιγμές που βλέπει ο ήλιος τη γη μας.

Γυναίκα μονάχη...

Ατενίζω την αιωνιότητα και τρομάζω.

Φωνάζω στο χάραμα «μετανοιώνω-συγνώμη» και δεν ντρέπομαι για αυτό.

Ξεκινώ πάλι και δεν χάνομαι.

Γυναίκα μονάχη... και ελεύθερη!!!

I am home....

Σήμερα λοιπόν...

Ακούς φίλε;

Σήμερα είμαι ευτυχισμένη.

Ακούς την φωνή μου φίλε;

Κανείς πια δεν μπορεί να μου πάρει όλα όσα εγώ έζησα.

Όλα όσα εγώ έπλασα και γκρέμισα.

Όλα όσα εγώ θα πλάσω και με την ίδια δύναμη θα γκρεμίσω και πάλι.

Κανείς δεν μπορεί.

Γιατί ζω ακόμα φίλε...

Ζω γιατί έχω όλα αυτά και θα αποκτήσω άλλα τόσα.

Έχω τις σκέψεις μου, τις στιγμές μου, τις πίκρες μου μα και τις χαρές μου.

Ακου και κάτι άλλο φίλε...

Ζω ακόμα, γιατί έχω μάθει να υπάρχω στην ευτυχία και στην απελπισία.

Έχω μάθει να παλεύω στο μαύρο και στο άσπρο.

Έτσι συμβιβάζω τον εαυτό μου με το είναι μου.

Και σου φωνάζω έτσι με όλη μου τη δύναμη, έστω και αν δεν ακούς ή κάνεις πως δεν ακούς, σου φωνάζω πως είμαι ευτυχισμένη φίλε!!!

Μια ευτυχισμένη, γερασμένη νέα...

Αγαπημένοι μου φίλοι επέστρεψα...

Μου πήρε λίγες μέρες για να προσαρμοστώ στο περιβάλλον του σπιτιού μου και πάλι και να προσαρμοστεί και αυτό μαζί μου δηλαδή.

Διάβασα όλα σας τα μηνύματα και στην ιστοσελίδα και στο κινητό μου και τα mail σας.

Ημουν σίγουρη ότι δεν έμεινα ούτε για μια στιγμή μόνη μου σε αυτή τη δίμηνη περιπέτεια, σε αυτόν τον εφιάλτη που είχε απίστευτα δώρα κρυμμένα βαθιά μέσα του, σε αυτό το όνειρο και σε αυτήν την ηρεμία που μπορεί να μύριζε αφόρητα από καμμένα χημικά μέσα μου, να είχε αφόρητο πόνο, φόβο και απόγνωση...

Μέσα σε αυτήν την αφόρητη μοναξιά όμως υπήρξε η επίγνωση ότι χωρίς ζωή δεν υπάρχει θάνατος, και η αντίληψη ότι ο κύκλος πρέπει να συμπληρωθεί, να κλείσει και το όνειρο να ζωντανέψει πάλι.

Πιάστηκα από αυτό το όνειρο, γατζώθηκα από πάνω του με νύχια και με δόντια και επέστρεψα ολοζώντανη!!!

Επέστρεψα ολοζώντανη και πάμπλουτη!!!

Ο Μένανδρος έλεγε «Νόμιζε πλουτείν, αν φίλους πολλούς έχης»

Εμένα τρέχουν τα πλούτη από τα μπατζάκια μου κοινώς, με όλους εσάς κοντά μου, δίπλα μου, μαζί μου...

Επέστρεψα γνωρίζοντας πια ότι αυτή μου η αντίληψη, περί της ιστορίας της διαβάθμισης των φίλων (αληθινός, παλιός, γνωστός, κολλητός κ.λ.π), είναι σκέτη μούφα και μεγάλη παραμύθα!

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι υπάρχουν φίλοι που τους βλέπεις τακτικά και νιώθεις πιο ξέμακρα από άλλους που βλέπεις αραιά, καθώς και το ανάποδο.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι οι φίλοι χωρίζονται μόνο σύμφωνα με τα χαρίσματα και τις αδυναμίες τους. Τίποτα άλλο.

Επέστεψα γνωρίζοντας ότι υπήρξαν φίλοι άγνωστοι, που με συγκλόνισαν από την αγάπη τους και το ενδιαφέρον τους.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι υπήρξαν φίλοι γνωστοί, που με κατάπληξαν με την αδιαφορία τους και την κυνικότητα τους.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι μια αλλαγή στον εαυτό μας, σωματική ή πνευματική, είναι μια διαδικασία μέσα στο χρόνο.

Δεν είναι ένα στιγμιαίο συμβάν.

Οι πνεύμονες μου δηλαδή δεν ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν «τι έχουμε να κάνουμε σήμερα μέσα σε τούτο δω το σώμα;

Ας πάμε να μαυρίσουμε και να πεθάνουμε»

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι η ζωή του καθενός είναι σαν πείραμα.

Κάθε στιγμή είναι καινούργια και τίποτε δεν έχει βιωθεί ακριβώς το ίδιο.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι είναι μεγάλη αντίφαση το να δυστυχώ καθημερινά.... στην προσπάθεια μου να ευτυχήσω.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι όλο τούτο εδώ το ταξιδάκι γίνεται για να νιώθω και να περνάω καλύτερα, εγώ και σήμερα, όχι για να είμαι καλύτερη από τους άλλους.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι για να περνάω καλύτερα πρέπει να είμαι προετοιμασμένη...

Η χαρά και η ευτυχία, μου κάνουν κόνξες και κουνήματα συνέχεια.

Δεν μου κάθονται εύκολα...

Επέστρεψα γνωρίζοντας να μην τσαντίζομαι με αυτό.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση, στην οποία τελικά προσπαθώ να φτάσω.

Ευτυχία είναι ο τρόπος που ταξιδεύω και το σημαντικότερο.....

Επέστρεψα γνωρίζοντας ότι δεν είμαι μόνη μου σε αυτό το ταξίδι....

Χθες είχα την πρώτη μου έξοδο μετά από δύο ολόκληρους μήνες έξω από το σπίτι και το δωμάτιο του νοσοκομείου.

Θέλω να το πω δημόσια και να το βροντοφωνάξω, γιατί ήταν μια κατάσταση ευτυχίας η χθεσινή και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας.

Η αγαπημένη μας φίλη η sweet rose παντρεύεται τον Ιούνιο.

Μου έκανε λοιπόν την απίστευτη τιμή να με περιμένει να βγω, να συνέλθω και να πάμε μαζί οι δυο μας για να διαλέξουμε το νυφικό της.

Τι να κάνουμε εμπειρία έχουμε και από θρησκευτικό και από πολιτικό γάμο, κάτι ξέρουμε παραπάνω...

Και έχουμε και τη ταμπέλα της κολλητής...

Απίστευτη ευτυχία, συγκίνηση (το ξέρω το σκασμένο από τότε που τέλειωσε το σχολείο και τώρα πάει και παντρεύεται...), απίστευτες στιγμές ζωής και θάρρους (ξέρω εγώ τι λέω...)

Θα γράψω σε επόμενη ανάρτηση λεπτομέρειες καυτές.....

Θα περάσω επίσκεψη από όλους σας και θα απαντήσω σε όλους σας, δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόση χαρά και προσμονή περίμενα αυτή την στιγμή που θα μιλήσουμε.

Σας δίνω υπόσχεση ότι από εδώ και πέρα δεν θα χαθώ με τίποτα ξανά και για κανέναν Χάρο...

Σας ευχαριστώ που με περιμένατε και με αγκαλιάσατε όλοι σας τόσο πολύ σφιχτά.

Η mama dalton επέστρεψε!!!

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ...

Είμαι ζωντανή και από ότι μου λένε οι γιατροί είμαι ακόμα κούκλα και θεά ΣΤΟΠ
κλεισμένη για λίγο καιρό ακόμα πιστεύω, στα καινούργια σπα του ΕΣΥ που σου κάνουν κούρα ομορφιάς στους πνεύμονες ΣΤΟΠ απαγορεύεται η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και κινητών εδώ μέσα ΣΤΟΠ το τσιγάρο είναι μια παλιά περασμένη αγάπη για μένα ΣΤΟΠ έχω πάρει εννέα κιλά ΣΤΟΠ έμαθα ότι ο Κηπουρός μου χάρισε κάποιο βραβείο, βλακείας νομίζω μου είπανε ΣΤΟΠ την ανάρτηση την κάνω έκτακτα γιατί θα έσκαγα χωρίς να σας μιλήσω άλλο ΣΤΟΠ η ώρα είναι 3 μετά τα μεσάνυχτα και την ανάρτηση την κάνω στο laptop ενός γιατρού που εφημερεύει μετά από πολλές δωροδοκίες ΣΤΟΠ εννοείται ότι παρανομούμε και εγώ και ο γιατρός ΣΤΟΠ μην με ρωτήσετε τι δωροδοκίες, ένα θα σας πω... ΣΤΟΠ είναι ψηλός, γαλανομάτης, ελαφροχέρης στις ενδοφλέβιες, με υπομονή, ξέρει να παίζει μπιρίμπα, είναι ακόμα εκπαιδευόμενος-δηλαδή πιπίνι, έχει laptop και το κυριώτερο ξέρει από παρανομίες... ΣΤΟΠ ξέρω ότι όλοι είστε κοντά μου, μαθαίνω τα μηνύματα σας, αισθάνομαι την αγάπη σας και είμαι φουλάτη από πίστη και ελπίδα ΣΤΟΠ θα επιστρέψω στις 17 του μηνός ΣΤΟΠ σας αγαπώ πολύ όλους ΣΤΟΠ μου είστε όλοι πολύτιμοι και ο καθένας σας ξεχωριστός για μένα ΣΤΟΠ θέλω μόνο να μοιραστώ μαζί σας κάτι που είναι αφιερωμένο στη Σοφία της ζωής μου ΣΤΟΠ είναι η υπόσχεση μου, είναι ο λόγος της τιμής μου και θέλω να ξέρετε ότι θα τον κρατήσω ο κόσμος να χαλάσει.... ΣΤΟΠ στο δια ταύτα... θα επιστρέψω ζωντανή!!! ΣΤΟΠ ο γιατρουλοπιπίνος χτυπάει τα εσωτερικά τηλέφωνα δίνοντας μου σήμα να τελειώνω ΣΤΟΠ Η mama dalton ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!!




ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΟΦΟΥΛΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Λένε ότι κανένα δώρο δεν αξίζει πιο πολύ από το δώρο της ζωής.
Αν είναι έτσι, τότε εγώ σου δωρίζω τη ζωή μου!!!
Ισως να μην είναι κάτι που κοστίζει, μα σίγουρα είναι κάτι που σου αξίζει.
Και να ξέρεις μονάχα ένα – θα το έχεις για σήμερα, για αύριο, για πάντα!!!

ΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Μέχρι να σβήσουν τα αστέρια, μέχρι η γη να σταματήσει να γυρνά, μέχρι οι θάλασσες να στερέψουν, μέχρι τα ρολόγια να σταματήσουν το τικ-τακ και ο χρόνος πάψει να κυλά, εγώ θα είμαι εκεί!

Όταν θα ερωτευτείς και η καρδούλα σου σα τρελή θα χτυπήσει και χρώματα και λουλούδια η καρδιά σου γεμίσει, εγώ θα είμαι εκεί για να στα ποτίσω.
Και αν αυτός που ερωτευτείς κάποια μέρα σε προδώσει, θα σκουπίσω τα δάκρυα σου με μεταξένιο χαρτομάντηλο από την καρδιά μου.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Όταν πια σε άντρα το σώμα σου δώσεις και ίσως νιώσεις λίγο πιο φθηνή, θα σου θυμίσω ότι η αγνότητα κατοικεί μόνο στη καρδιά και όχι στο κορμί.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Όταν οι φίλες πισώπλατα σε χτυπήσουν και πληγωθείς βαθιά, αίμα από τις φλέβες μου θα στάξω τις πληγές σου να γιατρέψω ξανά.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Και όταν τελειώσεις το σχολείο και δεις ότι η ζωή δεν είναι ένα παιχνίδι, θα απαγοητευτείς και η ζωή σου ξανά από την αρχή θα ξεκινήσει.
Θα νιώσεις σα μωρό που μαθαίνει ακόμα τα πρώτα του βήματα, μα μη φοβάσαι, θα έχεις εμένα να σου κρατώ το χέρι για να μη πέσεις.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Όταν πια νύφη ντυθείς, τα πιο όμορφα λουλούδια στεφάνι θα σου πλέξω να το βάλω στα μαλλιά σου και θα σου τραγουδώ χορεύοντας γύρω από το λευκό σου νυφικό, αγγέλων τραγούδια, που ταιριάζουν σε αγγέλους σα και σένα.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Και όταν από πόνο στη γέννα θα κλάψεις, το δικό μου χέρι να σφίγγεις κι ας με πονέσεις, αντέχω μόνο για σένα, γιατί ο πόνος σου είναι και δικός μου πόνος.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Αν κάποια μέρα δυστυχισμένη νιώσεις, τα δάκρυα σου σε ποτήρι θα βάλω να τα πιω, να τελειώσουν, ώστε να μην έχεις άλλα και να πάψεις να κλαις.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Και αν πάλι χαρά σε πλημμυρίσει, το γέλιο μας θα γίνει ένα και θα είναι τόσο δυνατό, που ο κόσμος θα αναρωτιέται «πως και ανέτειλλε ο ήλιος τη νύχτα;»

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Και όταν έρθει η μέρα τα μάτια μου να κλείσω και φύγει η ψυχή, μη κλάψεις.
Θα φύγω ευτυχισμένη γιατί είχα εσένα που μου έκανες υπέροχη τη ζωή.
Μα και πάλι...

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΚΕΙ!!!

Και όταν πια γριά με μπαστουνάκι θα’σαι, τσαγάκι θα σου φτιάχνω και θα σου τραγουδώ νανούρισμα να κοιμηθείς.
Και αν δεν μπορείς να περπατήσεις, στήριγμα σου εγώ θα γίνω και μαζί θα περπατήσουμε το τελευταίο μονοπάτι της ζωής.

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Και όταν η ψυχούλα σου πετάξει μακριά προς την αιώνια ζωή, κόκκινο χαλί θα στρώσω και θα σε περιμένω.
Θα ξαφνιαστείς όταν με δεις στη Πύλη να σε περιμένω.
Και τότε εγώ χαμογελώντας θα σου θυμίσω μια υπόσχεση πολύ ακριβή, που κάποτε σου είχα πει, όταν ακόμα χώραγες μέσα στις δυο μου χούφτες...

ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!

Ετσι καρδιά μου, για χθες, για σήμερα και για όλα σου τα αύριο, υπόσχεση σου δίνω...

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΑ!!!


ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ
ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ...
ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΤΣΕΣ

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ...

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΡΑΝΤΣΟ.

Έμεινα παραπάνω από τις ημέρες που ο εγωκεντρισμός μου και ο ναρκισσισμός μου μπορούσαν να το αντέξουν, καθηλωμένη στο κάτασπρο και αποστειρωμένο δωμάτιο της εντατικής του νοσοκομείου….

Το λέω αυτό για να έχω την πλήρη συγχώρεση του ακαταλόγιστου των γραφομένων μου...

Το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα όταν μου πατήσανε εκείνη την ενεσούλα και με ξαπλώσανε, ήτανε ότι μου παίρνανε τον ορίζοντα μακριά μου, άρχισα σιγά σιγά να χάνω το γαλάζιο του ουρανού και όλο αυτό άρχισε να ασπρίζει σε εκνευριστικό βαθμό, που άρχισα να τους ουρλιάζω...

«Φέρτε μου πίσω τον ορίζοντα τώρα»

Νομίζω ότι είχα και λίγο την δύναμη να χαμογελάσω και ξέρετε γιατί;

Γιατί κάθε φορά στην ζωή μου που ένιωθα τον ορίζοντα να με καταπλακώνει, εγώ μπορούσα να διαλέξω με ποιο τρόπο θα κατάφερνα να τον ξανά χλευάσω… ένα τσιγάρο πριν και ένα μετά!!!

Όλα τα μετά ήτανε ένα όνειρο, ένα παραμύθι, με νύχτα και ημέρα εναλλάξ…

Συνέχεια μου είχανε στην μύτη μου μπροστά μια μάσκα, που έβγαζε ένα απαίσιο αέριο, κάτι σαν κράμα μουχλιασμένου κάρβουνου μαζί με γκάζι…

Συνέχεια μέσα στο δωμάτιο κυκλοφορούσαν μικροί καλικάτζαροι, με κάτι άσπρες ρόμπες και πράσινες υφασμάτινες μάσκες στα μούτρα τους και όλο μου έλεγαν ακατανόητα και μου μπαινόβγαζαν συνέχεια σωληνάκια στα χέρια και στην μύτη…

Καμιά φορά θυμάμαι μέσα σε εκείνη την ασπρίλα που μου νάρκωνε τις κόρες των ματιών μου, να λάμπει ένα περίεργο φως με ανεξήγητες χρωματικές αποχρώσεις που δεν μπορώ να περιγράψω (ναρκωμένη ήμουνα συνέχεια τι περιμένετε;)….. που ήταν το μισό μου πορτοκάλι και μου κράταγε το χέρι και μου έλεγε και αυτός ακατανόητα, μόνο το φως που έβγαζε από μέσα του και την ζέστη των χεριών του καταλάβαινα, τίποτα άλλο…

Δεν ξέρω πόσες μέρες πέρασαν, δεν ξέρω πόσες νύχτες…

Ξέρω όμως σίγουρα ότι εκείνο το πρωινό που σηκώθηκα και ανακάθησα στο κρεβάτι, χωρίς τις μάσκες και τα σωληνάκια και είδα δίπλα μου στο κομοδίνο, τον μεγάλο φάκελο με τα επιβλητικά γράμματα, ξέρω σίγουρα ότι δεν ήταν στο όνειρο μου, δεν ήταν μέσα στο ναρκωμένο παραμύθι όλων αυτών των ημερών από τα φάρμακα…

Ο φάκελος έγραφε απ΄έξω:

«ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ»

Ανοιξα τον φάκελο με χέρια που δεν έτρεμαν, δεν ήταν φοβισμένα, είχα μια σιγουριά μέσα μου, μια αυτοπεποίθηση ότι όλα αυτά που θα μου έγραφε ήταν η μοναδική αλήθεια – ήταν η μαγεία που περίμενα να βρω…

«Αγαπητή mama dalton

Βλέπω τις πληγές σας να αιμορραγούν.

Ο κόσμος σας ζει τις οριακές του στιγμές και την πυρετική του αγωνία, κατοπτεύει πνεύμα εφιαλτικών ενθυμήσεων και εγωισμού.

Στο ψυχολογικό του υπόβαθρο, υποβόσκει μια ζωή ηθικής εξαθλίωσης και αιτιοκρατούμενης λογικής που ελλοχεύει λες μέσα της, η εμπάθεια και η ανταπόδοση.

Απεμπολούνται τα ιδανικά, η ταπείνωση και βιώνεται η ζωή στην ταραγμένη συνείδηση που ζητάει τον παραμερισμό του συμβιβασμού γιατί δεν συμπορεύεται, δεν εμπιστεύεται.

Σώπασε η γλώσσα της καρδιάς και της ευαισθησίας και η τεταμένη ατμόσφαιρα του συμφέροντος, ασύδοτα και ανεξήγητα δίνει τη μάχη δήθεν της επιβίωσης στην κοινωνική βίωση.

Η ζωή σας πολυτάραχη, δύστροπη, δεν ταιριάζει καθόλου στην σκέψη, καθηλώνει, δεσπόζει, συγκλείνεται και βιώνει σε ότι πιστέψει.

Γιατί κοντράρεται στη φόρα το πείσμα της, όπου θέλει αυτή σας πηγαίνει και σας θέλει θύτη και θύμα της και αν το θέλει νεκρούς ανασταίνει.

Γιατί ζητάτε την ευθύνη για ευθύνη της, έχει αντίθετη γνώμη για σας, σας οδηγεί μυστικά στην οδύνη της, στα δικά της σκληρά πεπρωμένα.

Η ζωή ενεδρεύει στο τίποτα και σας στήνει πελώριες παγίδες, μα σας θέλει σοφούς μέσα στα ύποπτα και στα όσα θα δείτε και που είδατε…»

Πω πω σκέφτηκα..

Τι μορφωμένος Αγιος είναι αυτός ο Βασίλειος;

Δύσκολα και βαριά όλα τούτα που θέλει να καταλάβω, αλλά πάλι γιατί σε μένα το γράμμα;

Τι μου ζητάει, τι θέλει να δω;

Και από πού και ως που σε μένα, που τον έχω και με έχει και στο φτύσιμο;

Έγειρα στο πλάι του κρεβατιού, έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να αποφύγω την παγίδα του φιλοσοφείν…

Αφέθηκα και προσευχήθηκα με όλη μου την δύναμη…

Όχι με αγωνία ούτε με φόβο, ούτε με θλίψη για τον θάνατο και την αρρώστια…

Πάντα μέσα μου ένιωθα για όλα την κατάλληλη στιγμή…

τότε που οι ανεμώνες μπορούν να ανθίσουν…

τότε που οι νεοσσοί μπορούν να βγουν από το αυγό τους…

τότε που οι σκλάβοι μπορούν να σηκώσουν το κεφάλι…

τότε που η απόσταση ανάμεσα στα θέλω και τα μπορώ στενεύει…

Ενιωθα και ήξερα πάντα για την κατάλληλη στιγμή!!!

Και έτσι έμαθα για την αξία της αναμονής και την σοφία που κρύβει μέσα της η σιωπή που την εγκυμονεί.

Μην μου καταλογίζεις τόσο αβασάνιστα, όλα τούτα τα χρόνια που μου πήρε για να μάθω να περιμένω… του ψιθύρισα δειλά.

Ένιωσα την θέρμη από κάποιο χέρι πάνω στο μέτωπο μου, πιο πολύ την ψυχανεμίστηκα πάρα την ένιωσα, είναι το πιο σωστό.

Στην αρχή φαντάστηκα πως είναι το μισό μου πορτοκάλι και έκανα να γυρίσω πλευρό…

Με καθήλωσε ακίνητη όμως κάποια παράξενη δύναμη, κάνοντας μέσα μου να αρχίσει να κουδουνίζει ένα χρονόμετρο…

Άκουσα την φωνή του τόσο κοντά στο αυτί μου που πετάχτηκα, όχι από την ένταση αλλά από μαγεία του τικ τακ, την μαγεία του απρόσμενου που τώρα είναι δικό μου γνώριμο και οικείο…

«Αγαπητό μου παιδί

Είναι κάποια μικρά, μικρούτσικα πραγματάκια, όμορφες λεπτομέρειες που στολίζουν τη ζωή που μοιραζόσαστε εσείς οι άνθρωποι.

Και είναι υπέροχο να τα ζείτε με δικαίωμα, την ώρα που τα χρειαζόσαστε.

Για αυτό τα μάτια σου φανταζόμουν μέσα μου, να λάμπουν από προσμονή, ξετυλίγοντας το πακέτο που γράφει το όνομα σου…

Για αυτό περίμενα να σε δω να πλημμυρίζεις από ευτυχία, μόλις δεις ότι πίσω από αυτό το πακέτο που γράφει το όνομα σου, να κρύβεται κείνο το υπέροχο «τρενάκι» που πάντα λαχταρούσες!

Μόνο που ύστερα… τρελαμένη από την χαρά σου ξέχναγες να δεις το πικρό χαμόγελο αυτού του πανάκριβου πατερούλη με τα γένια και την ερυθρόλευκη εμφάνιση… που κάτι ώρες πριν τον είχες κατηγορήσει ότι έπαιζε μαζί σου, επειδή δεν σου μαρτυρούσε τι κρατούσε για σένα.

Δεν έπαιζα μαζί σου παιδί μου!!!

Ούτε και σε ξέχασα ποτέ!!!

Απλώς σε άφηνα χαρείς όσο έπρεπε… την κατάλληλη στιγμή!!!

Σε αυτή την κατάλληλη στιγμή δεν κρύβει τρενάκια και ποδήλατα.

Για αυτό και δεν σου τα έφερα ποτέ, όχι γιατί σε ξέχασα.

Ίσως ίσως ούτε και πανάκριβους πατερούληδες, ίσως ίσως αντί για πανάκριβοι… να είναι στα αλήθεια ανήμποροι να σου προσφέρουν οτιδήποτε σπουδαίο.

Θέλω να σου πω, ότι το να έχεις πίστη και ελπίδα δεν είναι βάσανο τελικά.

Είναι προνόμιο!!!

Γιατί η πίστη και η ελπίδα παιδί μου, κρύβουν πολλή αγάπη μέσα τους τόσο αληθινή που δεν αντέχεται και όποιος καταφέρει να την προλάβει… τυχερός λογίζεται…»

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΚΕΙΑ Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!

Αυτό μου έγραφε ο Αγιος στο γράμμα του με λίγα λόγια και απλά…

Μπορεί να μην εξοφλεί την πιστωτική σου κάρτα, εξοφλεί όμως τα χρέη σου σε σένα και σου αγοράζει ώρες ζωής, που κανένα πλαστικό καρτελάκι δεν μπορεί να σου αγοράσει.

Τα πιο υπέροχα πράγματα είναι αυτά που δεν φαίνονται. Και είναι ακριβώς αυτά, που έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη… για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε όλα όσα βλέπουμε.

Μου πήρε 42 χρόνια, δυο μήνες και κάτι μερούλες για να καταλάβω….. για να δω την μαγεία…. για να συμφιλιωθώ με τον πέρα και με τον δώθε κόσμο…

Όμως και ο πόνος είναι δικός μου και μου αρέσει.

Γιατί τελικά τι είναι αυτός ο πόνος μας;

Ο πόνος – ο κάθε πόνος – είναι μια μυστική, πικρή επιστροφή στην άγια ταπεινότητα των απλών πραγμάτων.

Και τώρα το παραμύθι μου θέλει, να με πάρεις μια τεράστια αγκαλιά, κι εγώ να χωθώ στο στήθος σου… και να κοιμηθούμε.

Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ, Η ΑΧΤΙΔΑ, Η ΕΙΡΗΝΗ, Η ΑΘΗΝΑ, Η SWEET ROSE ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΑΠΛΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΤΕ ΜΕ... ΚΑΙ ΑΦΕΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

ΓΕΜΑΤΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ - ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Κηπουρός στη θέση της mamas.

Hi5, Xanga, Tagged, Blogger Comments @ 123glitter.com




Όχι δεν είμαι η mama. Ο κηπουρός είμαι που μπήκε σε ξένα χωράφια. Μου ζήτησε πολύ ευγενικά η mama (δεν έχεις ενημερώσει τον κόσμο; Τσακίσου και κάντο τώρα) επειδή δεν μπορεί η ίδια να σας ευχηθώ καλές και Ειρηνικές γιορτές και να προσέχετε τον εαυτό σας.
Ένα πρόβλημα υγείας- αναπνευστικό- ευτυχώς όχι σοβαρό την έστειλε για λίγες μέρες να ξεκουραστεί σε ελεγχόμενο περιβάλλον. ( και να πεις ότι δεν το έλεγα, κόφτο το τσιγάρο πριν σε κόψει). Αυτό σημαίνει πως είναι μακριά από τηλ. Laptop κλπ.
Μόλις επιστρέψει θα σας γράψει η ίδια, θα σας ενημερώσω και γω ξανά κάποια στιγμή όταν επικοινωνήσω μαζί της.
Να είσαστε καλά, καλά Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά.
Εκ μέρους της mama Dalton, Theogr ο κηπουρός

glitter-graphics.com

ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΠΙΑΣΑ ΔΟΥΛΕΙΑ.......

και σκοτώνομαι.......

Το ξεκινάω με χιούμορ, για να περάσω και στα πιο δύσκολα που θέλω να σας μοιραστώ!

Ο Μένανδρος έλεγε ότι αν μπορείς την μοιρασιά, τότε όχι μόνο αντέχεις τις κακουχίες της ζωής, αλλά τις απολαμβάνεις κιόλας και βγαίνεις κερδισμένος μέσα από όλο αυτό!!!

Εγώ λέω ότι, στο μοίρασμα η αγάπη γίνεται σαν την μέδουσα. Ένα κομματάκι κόβεις, δέκα εμφανίζονται....

Αυτούς τους δύο μήνες που ταλαιπωριόμουνα από την ανεργία και από το άγχος που με κατάτρωγε μέρα με τη μέρα..... μετά από την ήττα της απόλυσης μου

μαζί σας, κοντά σας κατάφερα και το πέρασα, και αυτό γιατί με μάθατε μέσα από τούτην εδώ την μαγική επικοινωνία, να μοιράζομαι.....

την δική μου χαρά...... και αυτή δεν λιγόστευσε ούτε για μια στιγμή, αντιθέτως φούντωνε κάθε φορά που μιλούσα μαζί σας

την δική σας χαρά...... που την έκανα και δική μου, και αυτό με συνέφερε γιατί με έκανε να νιώθω πιο ευτυχισμένος άνθρωπος

την δική μου λύπη........ γιατί μου παίρνατε μεγάλο βάρος και ξελάφρωνα και ανάσαινα με κουράγιο, με κάνατε να ξεχνιέμαι και να ελπίζω, γιατί μόνη μου έχω την τάση να την αναπαράγω

την δική σας λύπη........ που την έκανα δικιά μου, άνοιγα την καρδιά μου και την ρούφαγα όλη και έτσι ένιωθα ότι βοήθαγα στο να στερέψει λίγο λίγο από εκεί που φώλιαζε

Τα ενθαρρυντικά σας λόγια, η κατανόηση σας, η σκέψη σας που ήξερα ότι με συντρόφευε, και η καλή σας παρέα, ήταν βάλσαμο για μένα και για την εγωκεντρική μου φύση

Θέλω να σας μοιραστώ απόψε.... ότι όλα αυτά λειτούργησαν και επιτέλους βρήκα την δουλειά που τόσο καιρό έψαχνα και σας γκρίνιαζα γι'αυτό

Σε αυτό που ήθελα, με τους όρους που ήθελα, με τα χρήματα που απαιτούσα και το σπουδαιότερο..... χωρίς να έχω καμία κάργια πάνω από το κεφάλι μου (βλέπε κάργιες στην προηγούμενη δουλειά)

Σας ευχαριστώ όλους σας και τον καθένα ξεχωριστά, που με μαθαίνετε κάθε μέρα ότι:

Τα προβλήματα είναι κομμάτι της ζωής.
Αν δεν τα μοιράζεσαι, δεν δίνεις στον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου, την ευκαιρία να σε γνωρίσει, ίσως και να σε αγαπήσει, ίσως και να σου μοιραστεί και αυτός...... τα δικά του


Υποκλίνομαι στην φιλία σας με μεγάλη ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη


ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ